سبد هشتم(هوای قريه ام، دوبيتی های کوته سنگی، شعر و شادی در دلِ تاريخ ماست)

هوای قريه ام:
هوای قريه بهاری؛ عجب زمانی بود                نشاط و زندگی جاری؛ عجب زمانی بود

کسی به فکر تلاش و کسی به فکر معاش      کسی به باغچه کاری؛ عجب زمانی بود

و تا که نانِ تازه در تنور پخته شود                     زمانِ لحظه شماری؛ عجب زمانی بود

ميانِ سفره ی هر کس که نانِ خشکی بود       همه به شکر گزاری؛ عجب زمانی بود

پنير و دوغ و مسکه و قيماق و شير و ماست      غذای شام و نهاری؛ عجب زمانی بود

شبان که رمه ی ده را سوی چرا می برد             چو لشکر متواری؛ عجب زمانی بود

مسابقات بهاری و جشن و شادی بود            کمان و اسب سواری؛ عجب زمانی بود

 اگر غمی به کسی می رسيد يا شادی         همه به کمک و ياری؛ عجب زمانی بود

ترانه بود و سخن بود و عاشقانه غزل             که بود کبک و قناری؛ عجب زمانی بود

بهار پر برکت بود و هيچ جنگ نبود                   وطن قرار و قراری؛ عجب زمانی بود

دوبيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز):

                                           (25)
دو چشمانت عجب جادوگری هست       که من گم می کنم پای خود از دست
نبوسيدم ترا ديوانه هستم                     ببوسم می شوم ديوانه ی مست

                                          (26)
نگارم پيش حق امشب دعا کن                برايم خواهش عفو از خدا کن
تو پاکی و دعايت مستجاب است                گنهکارم دلم را پر جلا کن

                                          (27)

خيالاتی شدم از عشقِ تو دوش           نمودم از لبانت بوسه ها نوش
تو را با شوق هردم می گرفتم             گهی در پهلو و گاهی در آغوش

                                           (28)

ندانم قسمتم می شی نمی شی؟      غمم يا راحتم می شی نمی شی؟
و يا می شی نصيبِ بهتر از من            کمال و شوکتم می شی نمی شی؟

شعر و شادی در دل تاريخ ماست:

هموطن مگذار ريزد ننگِ ما                      غم شود، کشتن شود فرهنگِ ما

در بهارِ سالِ نو فرياد کن                          خانه با شور و شَعَف آباد کن

دوستی، مهر و صفا و عشق و شور            زنده کن فرهنگِ خوشی و سرور

رسمِ دلداری و ياری زنده کن                     عاشقی و بردباری زنده کن

 يک قدم نزديک شو لبخند زن                    بوسه بر لبهایِ مثلِ قند زن

 --------

شعر و شادی در دلِ تاريخِ ماست              علم در هر منزلِ تاريخِ ماست

دشمنانِ علم و فرهنگِ وطن                     آنکه فتوا داده بر جنگِ وطن

از برای زندگی فتوا ضرور                            بندگی، آزادگی فتوا ضرور

من نمی دانم خدا اين خلق را                  بهر کشتن خلق کرده پس چرا؟

  آفريدن بر خدا جالب شده                      قتلِ مخلوق خدا واجب شده؟!!!   

آنکه خوشی، عيد را گويد حرام             نه به دين بند است و نه بر ننگ و نام

عيد آنها کشتن و سوزاندن است           انفجار و مرگ و غارت کردن است

بر غمِ ما شادمانی می کنند                 خنده بر ما جيره بندی می کنند

سبد هفتم( به ياد خيَام، دوبيتی های کوته سنگی)

به ياد خيام

زين گونه نماز؛ باده خوردن بهتر                زين شيوه ريا؛ گناه کردن بهتر

قرباني يی جهل و ستم و کينه شويم         زين زندگی يی ذليل؛ مردن بهتر

آنکارا شب ‏05‏/07‏/2011

ديگر نه غمی سختی ايام خورم             نه شربتِ انگور دگر خام خورم

هر کس خورد از جامی شرابی ليکين      من باده ز جام مَيی خيَام خورم

آنکارا 21/05/2011

ای دوست بيا که لحظه ی خوش باشيم       از قيد غمِ جهان فراموش باشيم

چون نيست وفا به اين جهانِ فانی          بهتر که مَيی خوريم و سرخوش باشيم

آنکارا - ترکيه 23/11/2010

بی رویِ گلِ دوست ننوشم میِ ناب      اين دوریِ اوست کرده من را بی تاب

گر پيش نگار باشم، باشد هر جای   يک خنده ی او بِه از دو صد جام شراب

...آنکارا-ترکيه-شب 23/11/2010

دوبيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز)

(21)

     دلم دارد هوای ديدنِ تو                         به گوشم می رسد خنديدنِ تو

     به نازت می بری جانم به يغما                           بنازم نازنين نازيدنِ تو

(22)

      خدايا عشق دادی می پذيرم                      نهادی آتشی اندر ضميرم

                 مگر اينک همان مرغ اسيرم                        برای عشق می خواهم بميرم

    

خطايی سر زد از من صبح ديشب                    نگارم قهر کرده باز يارب

     نمی دانم چه سازم يا چه گويم               گهی بی تاب هستم گاه در تب

 

        خدايا مغفرت می خواهم از تو                     جواب مسألت می خواهم از تو

         ندانسته نمودم اشتباهی                            نگارا معذرت می خواهم از تو

(23)

     خدايا عشق دادی خيلی ممنون                         مکن از عقل پايم را تو بيرون

  چو پای عقل پيش عشق لنگ است                   بده از هر کدامش بر من افزون

 

   خدايا کمکم کن؛ياور من!                            به حرفی قهر می شه دلبر من

   لبش بوسم و يا گيرم در آغوش                       خدا داند چه آيد بر سر من

(24)

     به اين شادم که دلدارم تو هستی               انيس و مونس و يارم تو هستی

   مريضم؛ من مريض عشق هستم                   دوای قلب بيمارم تو هستی

 

يادداشت: درين سبد به جای يک قطعه غزل تعداد ابيات دوبيتی بيشتر آمده است.

سبد ششم (تقديم به مادرم، دوبيتی های کوته سنگی، شب وصل)

تقديم به مادرم

مادر! نثار خنده ی زيبای تو شوم                        صد بار زنده مرده ی غم های تو شوم

امروز من به درد تو هرگز نخورده ام                         ای کاش خاک تربت فردای تو شوم

آغوشت از بهشت خدا گرمتر مرا                                    قربانِ ذرّه ذرّه تَوَلّاَی تو شوم

از هر سرود، نغمه ی لالاييت قشنگ                     ای کاش باز کودک شب های تو شوم

آری بهشت زير قدم های مادر است                         مادر! فدایِ خاک قدم هایِ تو شوم

ای مهر بی نهايت و گل چهره مادرم                         خيراتِ يک کلامِ دل آسای تو شوم

جان مرا به دوریِ تو سخت يخ زده                             ای کاش باز آب ز گرمای تو شوم

تو خود خدای نيکی و سرچشمه ی حيات                 من کيستم که شرح سجايای تو شوم

 

(دوبيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز)

(17)

به غزنی می روم يک کار دارم           دلم در شهر کابل می گذارم

خدايا هم دل و هم صاحب دل             به دست تو امانت می سپارم

(18)

رقيبی گفت: زين بدتر نباشد              مگر زين گل، گلی بهتر نباشد؟

بگفتم در جوابش: طعنه کم زن            گلی همچون گلم ديگر نباشد

(19)

خدايا رحمتی، لطفی، صفايی            ز بند نفس ما را ده رهايی

                    به عشق راستين کن زنده دل را           که در دنيا نمی باشد بقايی

(20)

دل دلبر برايم بی قراره               کنم جان را فدا با يک اشاره

دل من از فراقش پاره پاره               نباشد جز تحمل راه چاره

  

شبهای و صـل

سر  از این شب من و اوییم در پهلوی یکدیگر

گهی دستم به زلفانش گهی لب بر لب ساغـر

گهی او ناز بنـماید ، گهی من راز بر گویم

فلک گسترده امشب از برای ما و او بستر

گهی ریزم زدیده اشک از شوق و صال او

گهی گویم حدیث دور هجرانش زسریکسر

گهی از خنده هایم خاطرش خوشوقت میگردد

گهی از گریه هایم دامنم شد تا گریبان تر

گهی از لعل لبهایش بیاید بوی خون ما

گهی ازموج گیسویش شمیم افشاند از عنبر

گهی مستم زلذت های این بوس وکنار امشب

گهی هستم خراب یک نگاه گل بدن دلبر

گهی خود را برا پابوسیش بی چاره می بینم

گهی نشناسم اندر خدمت او پای را از سر

و "دانش"دست بر آور، ترا هست آرزویش گر

بگير از دست او ساغر بدارش مست اندر بر

الهی کاش امشب را نیاید صبح از راهی

که بعد از وقت های هجر یارم آمده در بر

 

نبود معيار معين برای چگونه رفتار کردن و همکاری کردن با محصلين در دانشگاه های افغانستان.

    يکی از مشکلات بزرگ در عرصه ی تحصيلات ابتدايی، ثانوی و خصوصاً عالی ، نبود معيار رفتاری و اخلاقی (ارزشی) می باشد که در آن چگونگی برخورد و همکاری استاد با دانشجويان و محصلين تعريف و ارزيابی شود. اين خلا اکثراً باعث ايجاد فاصله ی زياد ميان محصل و استاد خصوصاً در دانشگاه ها می شود. البته استادانی هستند که به خوبی از پس ايجاد يک فضای باز و مملو از تلاش و بالندگی و در عين حال صميمانه ميان خود و محصلينش بر می آيند.

روی موضوع ارتباط استاد و شاگرد (محصل) در کلاس زبان ترکی بحث و گفتگوی آزادی صورت گرفت و تعدادی از نظرات ابراز شده را در اينجا به نوشتار گرفتم.

مارتين از کشور جمهوری چِک: او گفت يکی از دلايل مهم ايجاد فاصله ی زياد ميان محصل و استاد خصوصاً در دانشگاه اين است که اکثراً ايندسته از استادان خود را خادم محصل نمی دانند بلکه محصل را خادم خود فکر می کنند. يا به عبارت ديگر به اين باور نيستند که ما به خاطر وجود محصل در دانشگاه هستيم و وظيفه ما خدمت به آنها، پاسخ گفتن به سوالات مربوطه ی آنها و همکاری با آنهاست، بلکه فکر می کنند که محصل به خاطر وجود آنها در دانشگاه هست، بايد به آنها خدمت کنند؛ تحت کنترول سخت آنها باشند و حرف های آنها را هر گونه که باشد بايد قبول کنند. خواسته های آنها را رد نکنند و در فرجام از هر کار شان سپاسگزار هم باشند. البته اين موضوع به رشد سواد و فرهنگ اکادميک و سطح فرهنگ در جامعه نيز بستگی دارد. به هر اندازه ی که سطح سواد و فرهنگ بالاتر باشد به همان نسبت فاصله ميان استاد و محصل کمتر می شود. ناگفته نماند که اين موضوع مربوط به فرد استاد هم ميشود، يعنی ارتباط مستقيم با اين موضوع دارد که تا چه اندازه يک استاد برای ايجاد يک رابطه ی دوستانه و محيط پويا بين خود و شاگردانش از قوه های درونی اش استفاده کرده می تواند.

برنا از ترکيه: دليل ديگر غرور کاذب است که برای بعضی از استادان ممکن است دست دهد.يعنی غرور علمی اش را در غرور رفتاری اش تمثيل می کند. به جای اينکه از اين غرور به تشويق و به حرکت در آوردن محصل استفاده کند و باعث اعتماد به نفس بيشتر شاگرد شود. خود را همه چيز فهم فکر می کنند و تبديل به تابو می شود. اين مغروريت استاد را از به خود آمدنش باز می دارد و فراموش می کند که موضوع مهم رساندن و رشد شاگرد است نه نمايش دادن يادداشته های استاد به شاگرد.

من به نوبه خودم در توافق با نظرات مارتين و برنا نبود يک معيار معين برای اينکه يک استاد بر علاوه داشتن درجه و توانايی علمی، از نظر اخلاقی هم استاد باشد را مورد بحث قرار دادم و گفتم که اگر يک استادی به بخش اخلاقی اهميتی قايل نمی شود؛ و احساس مسؤليت کمتر دارد و وجدانش به سختی بيدار می شود، بايد معيار قانونی وجود داشته باشد که استاد خود را با آن معيار عيار کند. يعنی از اول ورود يک شخص در کادر علمی دانشگاه فقط به نصيحت های هيأت که شخص را ارزيابی و جذب می کنند اکتفا نشود بلکه قوانينی موجود باشد که  ماده وار مسؤليت های اخلاقی و رفتاری يک استاد را تعيين نمايد و اين قوانين مانند توانايی و صلاحيت علمی شخص؛ شرط حتمی برای جذب و بقای او در وظيفه ی استادی باشد. حتی استاد اگر بتواند برای شاگردش يک حس رقابتی ايجاد کند و در موضوعات درسی شاگرد کوشش کند که نزديک، به اندازه و يا حتی بيشتر از استاد خود را آماده جذب علم نمايد خيلی بهتر است. اکثراً با نبودی چنين قوانينی از يک طرف خود استاد از نظر اخلاقی آسيب می بيند و از طرفی ديگر فاصله بين او و شاگرد را زياد کرده و باعث می شود که انتقال داشته هايش به شاگرد را ضربه ی بزرگی بزند و مانع ايجاد محيط پويا و صميمانه گردد. در اين حالت استاد تبديل به تابو می شود و شاگرد فکر می کند که هيچ چيز نمی داند و اگر می داند هم بايد استاد بگويد که درست است و همه چيز را فقط استاد می داند. اعتماد به نفس و پويايی از شاگرد گرفته می شود. توليد، انتقال و انتشار داشته های علمی از استاد هم سلب می شود.

با توجه به گفته های همه دوستان؛ در تعدادی از کشورهای جهان قوانين اخلاقی هم وجود دارد اما يا کامل و فراگير نيست. و يا اينکه آن قوانين کمتر و يا حتی هيچ عملی نمی شوند. (البته تعدادی نادر کشورهای هم هستند که تا حدودی زيادی از اين جهت پيشقدم اند.). خصوصاً در افغانستان ما که هيچ معياری برای اين اصل مهم وجود ندارد. همه ی محصلين ضعف اخلاقی تعدادی از استادان را تحمل می کنند و هميشه از اين کاستی رنج می برند. تبعات منفی اين خلا همانطور که تذکر رفته است باعث کندی در آموختن و تحصيل علم و پيشرفت علمی شده است.

سبد پنجم شعر(بهاريه ی برای ميهنم، دوبيتی های کوته سنگی، قصه عشق)

بهاريه ی برای ميهنم

کم کم نسيم آمدن يار می رسد                     باد بهار باز به گلزار می رسد

باران که برف بود ز سرمای فصل پيش       از شوق اشک گشته و بسيار می رسد

بلبل به اشتياق تماشای روی گل             در بوستان به خواندن اشعار می رسد

در پای بيد خشک کهنسال و منتظر             آب روان به خنده ی بسيار می رسد

مرغ مهاجری که پرستوست نام آن                  پرواز کرده بر سر ديوار می رسد

پوشد لباس سبز طبيعت که شد بهار              آغاز زندگيست که تکرار می رسد

در کوه و دشت و خانه و شهر و تمام جای           نوروز و نوبهار دگر بار می رسد

از هر کنار زمزمه ی دوستی بلند              وقت تلاش و همدلی و کار می رسد

--------------------

اما دريغ و درد که اندر ديار من               فصلی نوين کشتن و کشتار می رسد

جای صدای بلبل و آهنگ دوستی                آواز بمب و مرمی و رگبار می رسد

در کلبه ها به جای اميدی به زندگی           هر لحظه مرگ از در و ديوار می رسد

از ملک ديگران به فضا ماهواره ها               از ما گلوله، دود به خروار می رسد

مرغان شهر من همه بی بال و پر شده      راکت به جای شان سر ديوار می رسد

بر جای آب و آبی يی آباد و آبشار               باد و بلا و بيوه و بيمار می رسد

در دست ما و در گلوی همديار ما              خاکِ خراب و خنجر خونبار می رسد

طفل و جوان و مادر و مردان نامدار              يا زنده گور يا که سر دار مي رسد

"دانش" در آرزوی رهايی در انتظار             تا کی سحر ز بعد شب تار می رسد

---

دوبيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز)

(13)

ندانم ای خدای عشق پيشه             دلم از سنگ باشد يا که شيشه

اگر از شيشه باشد بشکند يار           اگر سنگی شود عاشق نمی شه

(14)

کنون در دام زلفت مبتلايم             دوبيتی های عشقی می سرايم

           شکايت دارم از رسم زمانه                 ز رفتن پيش دلبر بسته پايم

(15)

  خدايا سينه ی شيدايی ام ده           دلی پاک و سری سودايی ام ده  

به ذيل لطف و مهر بی کرانت               پناهی در همه تنهايی ام ده

(16)

تو را از درگهی سبحان بخواهم         لبت شاد و دلت خندان بخواهم

نباشد گر قبولت خواهش من         تو هرچه خواستی من آن بخواهم

---

قصه عشق

قصه ی عشق پر از شرح دراز و دور است

این پیامیست که از مجنون و از منصور است

دوش رفتم که نظارت کنمش صورت او

گفت نزدیک میا چشم بد از من دور است

جمع دیگر که همه محرم اسرارش بود

دیدم از چشم خمارش همگی مخمور است

رازهایم همه ناگفته به دل باقی ماند

گفت مارا زشما بی هنران منفور است

گفتم ای پادشه نیک نگر نیک نگر

گفت این راز بس از  چشم شما مستور

گفتمش می نشود جان بدهم در ره تو

گفت در معرکه ی عشق همین منظور است

گفتمش داشته "دانش" خبر عشق به لب

گفت او نیز به تقدیر از ل مامور است

تقديم به روح بابه مزاری بزرگ

بابه! سلام جاودان عاشقان برتو             بابه! درود بی کران بيکران بر تو

جانم به قربانت پدر! ای عزت ما             شرحی تمامی درد ها و محنت ما

بر بالِ فکرت کوهِ بابا تکيه کرده               چشم تو با تاريخ؛ ما را بخيه کرده
از همتِ والای تو ما زنده هستيم            گر رهروت باشيم. ما پاينده هستيم
بابه! نگاهت معنی يی خشم هزاره         چشمانِ پر اميدِ تو چشمِ هزاره

ای مرد ميدان، مرد مردان، قهرمان بابه     الگوی ايثار و وفا ای مهربان بابه

آن روزها فرياد حق را خفه می کردند         آزادگی را خفه اندر نطفه می کردند

در پاسخ مظلوم، مرمی ها سخن ميگفت   زورآوران راکت به بام خانه ها می کُفت

بر نسل آدم؛ خوک ها بيداد می کردند       چون نوکری از بهر استبداد می کردند

انسان گری تفسير بر وحشی گری ميشد   خونخوارها از سوی گرگان رهبری ميشد

در سينه های مادران؛ داغ جوانان بود          هرکلبه از گِل بود، قبرستان ويران بود

تو آمدی تو در دفاع از حق مظلومان        با دست خالی؛ ليک با يک کهکشان ايمان

فريادِ تو؛ آزادگی را جار میزد                  تنديسِ ظلم و جنگ را بر دار می زد

گفتی که کس از کس دگر بر تر نباشد     آزاده بودن جرم ما ديگر نباشد

"هزاره بودن جرم ما ديگر نباشد"
                              

 

ذبيح الله دانش آنکارا عصر 3-12-1389 // 22-2-2011
تقديم به روح بزرگمرد تاريخ بشر! بابه مزاری

 

سبد چهارم شعر( رسوای دوست، دوبيتی های کوته سنگی، راز امشب)

رسوای دوست

خوانم سرود دلکشِ سودایی دلبرم                    گویم حدیثِ صورتِ زیبایی دلبرم

جانم فدای قامت رعنای دلبــــــــرم                    ازخونِ دل حناست کف پای دلبرم

در شهر شهرتست که شیدای اوستم

در خلق گفتگوست که رسوای اوستم

زیباییَش زشهرت رسواییِ من است                  رعناییَش ز کثرت شیداییِ من است

تک حسنیَش نتیجه ی کار آییِ من است              بازار اوست گرم زداراییِ من است

تامن نبودمش احدی وصف اونگفت

عشاق حالیه خبر حُسنِ او نهفت

اول مَنَش به عشق خریدار گشتمی                   بر نرگس نازیده ی بیمار گشتمی

بر سنبل پیچیده گرفتار گشتمی                        باعث برای گرمی بازار گشتمی

چون از وفای من به جفایش صفا رسید

آوازه یِ خوبیِ اودر هر خفا رسید

بس خوانده ام سرود تولّای خوی او                عمری گذشت هستمی سکنای کوی او

بس گفته ام ز شرح دل آرای موی او                 صف بسته عالمی به تماشای روی او

از بس تمام شب دل من های و هو نمود

آمد سحر که دیدن او آرزو نمود

من ماندم و اسارتِ من یادگاریَش                مجروح از اشارت چشم شکاریَش

افسرده از مرارت دوران دوریَش                تاکی رسد بشارت وصل قراریَش

جز من اسیر و بسته ی دامش نمانده است

نامش نبرده است و پیامش نخوانده است

اکنون که فصل عیش ونشاط  شباب هست     اکنون که سینه ام همه بهرش کباب هست

میخانه غرق کشمکشی با شراب هست         آباد هسـت هرکه دریــنجا خراب هســـــــت

امّا شهان کجا و گدا را هوا کجا

بابرگ و با نوا هوس بی نوا کجا

سال 1379

---

  دو بيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز)

(9)

اگر چه با تو باشم در بهشتم                   اگر چه مهر تو در سينه کِشتم

وليکن تو کجا، من در چه حالم                      نميدانم مگر از سرنوشتم

(10)

گهی غرقم به دريای خيالت                       گهی گويم ز مهر بی مثالت

گهی غم می خورم از دوری تو                   گهی شادم به اميد وصالت

(11)

لبانت چون دلم خوناب دارد                  و طعمی چون شراب ناب دارد

اگر يک جرعه ی بر من ببخشی           نه چشمم خواب و نه دل تاب دارد

(12)

نگارم از ورسِ باميان است                    محبت از دل و جانش عيان است

قدش سرو و لبش قند و جوان است            مرا وِرد زبان و جسم و جان است

اوايل سال 1388 کابل

---

راز امشب

و امشب از جوانی فصل نو آغاز میگردد

وجودم محو دریک دیدن و یک ناز می گردد

خموشی یک سرود تازه ی بر گوش میخواند

به سر شاید هوای گلشن و پرواز میگردد

به جانم مژده ی از ناکجاها ناگمان آید

روانم محو امشب اندرین اعجاز می گردد

زبس خوشخوانم از شوق تماشا همصدا بامن

تمام بلبلان باغ هم آواز می گردد

بخوانم قل اعوذ یارب این اعجاز یا سحر است

برون از پرده هم شاید که صد ها راز می گردد

من حیران کجا و یک شبی با یار هم پهلو

نشاید راست باشد او به من دمساز می گردد

تو گویی دور هجران می رسد سر ناگهان امشب

نگار در سفر رفته در ینجا باز می گردد

و" دانش" عیش را در لابلای عشق امشب جوی

که هر چه عیش بازو هر چه راز ابراز می گردد

نمی دانم کسی يا چيزی به دلم چنگ نمی زند يا دلم به کسی يا چيزی چنگ نمی زند.

ديريست که از نوشتن دور مانده ام. از يک طرف زمان برای نوشتن خيلی کم دارم و از طرفی هم قلمم نيز لنگان لنگان می نويسد.  شايد هم چيزی يا کسی به دلم چنگ نمی زند که در باره اش بنويسم. و يا بر عکس دلم به کسی يا چيزی چنگ نمی زند. به هر صورت؛ مشکل مشکل دلم هست. گاهی با خود فکر می کنم هوس و هوس بازی و يا هم بهانه جويی کار دلم شده است. بعضی چيزها و برخی کسان هوس می کنند که به دلم چنگی بزنند اما فقط هوس می کنند. دلم هم هوس می کند که چنگی بزند اما فقط هوايی می شود.

 حالا هم هوس کردم بنويسم؛ فقط هوس است و شايد نه حقيقت. لحظه ی پيش بازی بزکشی را در خاطر آوردم (فقط در ذهنم خطور کرد.). با اينکه از جزييات اين بازی خوب سر در نمی آورم. اما اينقدر می دانم که همانطوری که از نامش پيدا است بزی را می کُشند و در وسط ميدان می گذارند.سپس آدم های ماهر و نيمه ماهر از هر طرف سوار بر اسپ های شان بر جسد بز حمله می کنند و چنگی به آن می زنند. چنگ زدن و گريختاندن جسد بز از وسط ميدان بردن مسابقه را باعث می شود و کسی که اين کار را با مهارت و قدرت کامل انجام دهد جايزه ی بزرگی را نصيب می شود. اما اين تلاش و مسابقه برای کش کردن بز و چنگ زدن به بز اهميت خاصی ندارد بلکه به خاطری مهارت و قدرتی که افراد به کمک اسپ ها در اين کار از خود نشان می دهند ارزشمند است و به آن جايزه تعلق می گيرد.  يعنی بزکشی به خاطر اين نيست که به بز ارزشی خاصی قايل باشند بلکه برای بهتر کشيدن بز و خوبتر چنگ زدن به آن اهميت ويژه دارد.

با به ياد آوردن اين ورزش ملی و قديمی کشور، به ياد دلم افتادم که چيزهای يا کسانی پيدا می شوند که جان دلم را گرفته و آن را در وسط ميدان رها کرده و بعد از هر طرف به آن چنگی می زنند و کش مکش خوبی به راه می افتد. اما همه اين کار را فقط از روی هوس می کنند نه به خاطر دل من. به خاطری هوس و برای دل خود شان؛ چنگی به دل من می زنند و کش مکشی می کنند و رهايش می کنند. کسانی يا چيزهای را که دلم می خواهد؛ چنگی به دلم نمی زنند و بر عکس. به همين گونه دل خودم هم گاهی هوسبازی هايش را فراموش نمی کند و در مسابقه ی پر کش مکشی شرکت می کند و به دلی چنگ می زند و رهايش می کند. فکر می کنم اين کش کردن و رها کردن از روی هوس عادت دلهای هوسباز است.

حيرانم چه بگويم. اين چنگ زدن ها به دلم و يا چنگ زدن به دلها حقيقت ندارد و فقط بهانه ی است برای دلها. يا شايد دل های بهانه جو هميشه دنبال هوس هستند. کم کم به اين فکر می افتم که کاش باری کسی يا چيزی به دلم خوب چنگی می زد و جايزه ی خود را می گرفت و يا دل خودم به کسی يا چيزی چنگی محکمی می زد. اما آنوقت شايد بی بهانه می ماند و زندگی برايش سخت می شد.

در اين نوشته هم دنبال بهانه ی هستم برای دلم؛ که دلی به دلم چنگ زند و يا چنگی به دلی بزنم. و يا شايد هم هيچ کدامش؛ اما بهانه ی برای خود درست کردن هم کاری کوچکی نيست.

سبد سوم شعر( اگر شود "من" و "تو" را شکسته "ما" بکنم، 40دوبيتی در 40 روز، هر چه باداباد)

اگرشود "من" و "تو" را شکسته "ما" بکنم

ترا نفس نفس از سينه ام صدا بکنم

ترا کشيده کشيده ز تو رها بکنم

ترا نوشته نوشته کتاب خواهم ساخت

ترا سروده سروده ترانه ها بکنم

دلم پريده پريده به دست تو افتاد

دلت ربوده ربوده به سينه جا بکنم

ز دست "تو" و "من" افتاد بين ما دوری

اگرشود "من" و "تو" را شکسته "ما" بکنم

آنکارا-ترکيه-15/12/2010

---

دو بيتی های کوته سنگی (چهل دوبيتی در چهل روز)

(5)گفتگوی يک طرفه

ببخشا گر به تو عاشق شدستم                  اگر در عاشقی از حد گذشتم

وليکن حال دل گفتم به دلبر                       بگويم حق چو من حق می پرستم

(6)به کس چی

اگر از يار ممنونم به کس چی                    اگر دلشاد و دل خونم به کس چی

اگر ليلای من؛ جز من نخواهد                   و يا اين من که مجنونم به کس چی

(7)

لبانت گل رخت زيبا تر از گل                       دو ابرو برگ و زلفت مثل سنبل

ز عشقت می سرايم همچو بلبل                              ندارم دوريت ديگر تحمل

(8)

نگارم نازدانه يکه دانه ست                     گل خوشبو گل زيبای خانه ست

خدايا در پناهت کن نگاهش                       مرا در زندگی تنها بهانه ست

اوايل سال 1388 کابل

---

هر چه باداباد

بیا ساقی به میخانه بکش می هرچه باداباد

بیا مطرب طرب خانه بزن نی هرچه باداباد

بیا چشم انتظار تو بیا جانها نثار تو

مسیر آشنایی را بکن طی هر چه باداباد

بیا ده ساغر گلگون بیا اندر بر مجنون

زمان عیش این است و مگو کی هر چه باداباد

 بیا بتخانه آزین کن بیا اسب و فا زین کن

عنانش را به کف گیر و بزن هی هر چه باداباد

بیا بگذار هجران را بیا بنواز مستان را

 بیا پاکوب و بز م آرا  بخور می هر چه باداباد

بیا جان" ذبیح" ازتو بیا با بلبلان کن خو

بیا ده جام می مملو پیاپی هر چه باداباد

اگر چه این شراب آلودگان را لایق تونیست

بکن لطفی تو ای شاه نکوپی هر چه باداباد

روز معلم در آنکارا

به تاريخ 24/11/2010 از روز معلم در سراسر ترکيه تجليل به عمل آمد. مرکز آموزش زبان ترکی و زبان های خارجی (TOMER) در آنکارا نيز با شکوهی خاصی اين مراسم برگزار کرد. اين مراسم سر ساعت يک بعد از ظهر در مرکز تجارتی بزرگی در بيرون از شهر آنکارا آغاز شد. من هم مانند ساير محصلين که از کشورهای مختلف آمده اند و در اين مرکز زبان ترکی می آموزند در اين محفل شرکت کردم. برايم همه چيز تازه و جالب بود.  و از اينکه آقای سخی شکوه درين روز کمی خسته بود در مراسم شرکت نکرد لذا من تنها افغانستانی بودم که گاهی پيش چشم ها سبز می شدم.

برنامه با شور و هيجان خاصی برگزار گرديد. بعد از گفتگوهای مسؤلين و استادان، بخش به نمايش گذاشتن هنر يا مهارت خاص توسط محصلين کشورهای مختلف آغاز گرديد. دختری زيبایی از ايتاليا آهنگ زيبايی ايتاليايی را به عنوان تحفه برای معلمان خواند. جمعی از محصلين آذربايجانی رقصی زيبايی را به نمايش گذاشتند. دختران و پسرانی ديگری نيز چيزی گفتند يا مقاله گکی تقديم کردند. دو دختر تايوانی آواز زيبايی تايوانی  را برای استادان شان هديه کردند.

من هم به نوبه خود شعری را که برای روز معلم سروده بودم به خوانش گرفتم. از يک طرف شعر فارسی بود و کسی فارسی را نمی دانست به جز چند تا ايرانی و از طرف ديگر؛ ديگران يا با لباس های مخصوص کشور شان و يا هم خيلی شيک و لوکس کارهای شان را اجرا می کردند در حاليکه من خيلی ساده و با همان لباس محصلی ام پشت استيژ رفتم. اما حقيقتاً می خواستم شعر را همانطوريکه هديه ی به استادان ترکی ام می کنم به استادان و معلمان کشورم نيز ارمغان نمايم. به آن معلمانی که در راه خدمت به اولاد وطن يا در سوختن مکتب از بين می روند و يا هم در انتحار. و به آن معلمی که با معاش ناچيز گذران معيشت می کنند و اما سرسختانه در برابر جهل و نادانی و بی سوادی مبارزه می کنند. به آنانی که کسی نيست از آنها يادی کند و در روز های معلم هم فراموش می شوند. خلاصه شعرم را به طور مختصر به ترکی ترجمه کردم و البته خوب شد و گلکی کاشته شد. برايم کف زدند و تشويق کردند. و اکنون نيز تقديم به همه ی معلمان راستين:

شب تار جهالت ظالمان مغرور و مستانه                             همه گم کرده راه زندگی گرديده ديوانه

به غير از دشمنی و قتل و غارت کارِ ديگر نيست                کسی را جرأت فرياد انسان وارِ ديگر نيست

و اما ای معلم آمدی آن شب سراغ من                                فروغ آفتاب دانش تو شد چراغ من

مرا تا صبح آگاهی و آزادی و خوشبختی                         تو بودی رهنمايی مهربان با رنج و با سختی

و اکنون روز، روز توست ای استاد باشی شاد                فقط يک هديه دارم؛ گويمت روزت مبارکباد

دختر و پسر جاپانی هم رقص بی صدا و بدون موزيک زيبايی را اجرا کردند. سپس دختر ايرانی رقص مشهور بندری را به نمايش گذاشت. گرمای محفل به ياد ماندنی بود. اختلاف سليقه ها، گوناگونی نژادها و تفاوت فرهنگ ها زيبايی خاصی را به برنامه بخشيده بود. با خود گفتم عجب زيبا می شود اگر زمانی در کشورم نيز گلهای رنگارنگ در يک گلستان می بوديم.